 |
Jorx in Misja Pec | februari 2005
Eigenlijk had ik besloten om tussen de worldcup te kranj en de EYC op dezelfde plaats een week later, gewoon terug te gaan naar Innsbruck, omdat er niemand tijd had om in Slovenie te blijven, en omdat het toch `maar` 5 uur rijden was. Toen ik echter vlak voordat we weg wilden gaan gevraagd werd door Silvain Millet, de local van Ceuse, sloeg mijn rustweekje drastisch om. We besluiten om niet met de trein te gaan, maar een autootje te huren ,omdat dit in slovenie toch niet zo duur is, en met ons knalrode fordje K karren we in een uurtje naar het minidorpje Osp, waar het klimgebied Misja pec ligt. Beiden waren we hier al eerder een dag geweest, en hadden ons gerealiseerd dat er genoeg te doen valt voor een heel jaar.
Osp is een klein dorpje in een afgelegen dal, zo´n 25 km van Triest, en dus de Adriatische zee, waardoor het een stuk warmer is dan in Ljubljana, wat maar 100 km ervandaan ligt. Waar het in Kranj nog 10 graden (!) vroor, is het hier boven de 5 graad, maar nog geen zon te bekennen. Wedoen boodschappen in Coper, de dichstbijzijnde stad, voor wel heel weinig geld, en slaan een hoop eten in. We hadden van klimmers gehoord dat er appartementen te huur zijn voor een lage prijs, dus gingen we rond een uur of 9 ´s avonds op zoek naar onderdak. Na het `hele` dorp vijf keer door te zijn gereden en drie keer gevraagd te hebben, komen we niet verder dan de camping, waar we een caravannetje kunnen huren die er zo uitziet, dat het de laatste vier oorlogen moet hebben doorstaan. Na een hoop stof te hebben weggejaagd komen we erachter dat er enkel twee kapotte matten liggen, dat er geen kraan ofzo is, en geen gordijn voor de ramen met talloze tochtgaten erin. Een koude nacht later ontdekken we dat er een strakblauwe hemel is, en dat een van de vele huiskatten aan onze worst begonnen is.
We hebben erg lang geslapen en komen dus laat bij de rots aan, waar slechts twee andere klimmers tegen de koude rots aan het vechten zijn. De rots is tot 35 meter hoog, lichte overhang met een paar daken, en erg breed, in de vorme van een grote kom. We hadden beide besloten om er een rustige 6b week van te maken, maar dit wordt verstoord door Simon Wandeler die ons de moeilijke routes van het gebied laat zien. Alle routes die eruit zagen als 7c blijken 8b+ te zijn en we krijgen een stroom moeilijke routes over ons heen waar je mond van open valt. Misja pec telt misschien 200 routes, maar van 8b+ of hoger zijn er al meer dan 25. We laten ons toch verleiden door de prachtig uitziende routes en Silvain probeert een 8b, die erg zwaar blijkt en ik stap een 8b+ daktraverse in van over de 60 passen. In het pikkedonker probeer ik de tredes te vinden, wat niet erg lukt, en na een tijdje kom ik kapot op het relais aan, zo´n 6 meter boven de grond.
We strompelen naar beneden en besluiten om ons caravannetje achter te laten en weer op zoek te gaan naar iets met een stabiel dak. We komen bij een oude vrouw terecht die de klimsport ondersteund in Osp, die ons naar een enorm huis brengt, waar we een groot appartement kunnen huren met tv, stereo, badkamer, keuken, verwarming, dekens, bedden, en een piepklein katje wat heel veel honger lijkt te hebben.
Dit keer hebben we gelukkig een warme nacht en wederom slapen we bijna 12 uur, waardoor we weer net zo laat bij de rots zijn als gisteren, en ons maar 5 uur daglicht en iets meer klimtijd geeft. We warmen op in een vieze scherpe spleet die erg moeilijkt voelt en vervolgens in een route die eigenlijk niets bestaat, horen we. Het begin van de ene en het eind van de andere route, maakt het iets meer dan 8a, die we beide on sight doen, maar op ons tandvlees. Het is een erg afgespekte route, met de crux op een plaat waar behalve een platte hoek geen grepen zitten. Silvain is nog zo verzuurd, dat zijn 8b niet heel goed gaat, en ik probeer dat dak weer door te komen, waar een wereld van treden voor me open gaat. Het lijkt niet erg moeilijk, maar wel heeeeel lang en fysiek, en uiteindelijk besluit ik dat ik geen zin meer heb om er nog eens in te gaan. Ik probeer nog een korte 8b die erg mooi is, maar nog afgespekter dan de rest, wat vooral de sleutel op een rechte wand met platte zijgrepen niet makkelijk maakt
De volgende dag zijn we wat voeger en klim ik na te hebben opgewarmd, de 8b, die redelijk gemakkelijk gaat doordat er een fijn zonnetje op de wand staat en het toelaat om in t shirt te klimmen. Twee zwitserse vrienden van me zijn ook gekomen, vanuit kranj waar ze na de wedstrijd gebleven waren om een dvd van 24 uur te kijken... Silvain doet zijn 8b, waarbij hij als hij het moeilijk krijgt zijn gewone strategie inneemt: niet meer clippen en gewoon door klimmen. Terwijl ik sta te zekeeren breekt me het angstzweer uit als hij na 10 meter nog niet heeft geclipt en vrolijk zonder voeten aan de colo´s aan het hakken is. Ik dacht nog wel dat je in Ceuse een feilloze techniek nodig had... misschien komt het door de gladde tredes. Met een glimlach komt hij beneden en vertelt me dat hij er toch wel bijna uit was gegaan...
Ik heb mijn oog op Popaj gericht, een 8b die over een mooie overhangende pijler het hele massief op gaat, en waag een poging. Al in de eerste lengte die 7c/7c+ is kom ik er bijna uitlazeren en kom met moeite op het tussenrelais aan waar ik me tussen twee grote colo´s werk en zo het prachtige landschap achter me kan bekijken. Omdat ik toch niet veel vertrouwen in een on sight poging heb, heb ik geen zin om een half uur te rusten en vertrek na effe uitblazen naar het laatste deel van de route: een 40 graad overhangende pijler, waar overal hele kleine colonetjes te vinden zijn die ik amper vast kann houde, laat staan clippen.na een hoop gezoek kan ik niks beters vinden dan een drie vinger randje waar ik net aan kan blijven hangen, maar de schoudergreep daarvoor kan ik toch echt niet loslaten.ik kijk boven me en zie een uitstekende punt waar ik wanhopig naartoe spring, en god zij dank blijkt het een bak te zijn. Alles komt los en ik denk dat ik val, maar nee, ik hang nog steeds aan de bak. Mijn hoofd is leeg, en ik kann alleen bedenken: bijpakken. Als ik boven me kijk zie ik de ketting drie meter weg en ik bedenk me dat dat de crux was. Rustig blijven, rustig blijven, en op zoek gaan naar grepen. Als er in Frankrijk overal Pofstreepjes staan, moet dat hier toch ook zo zijn? Niks te zien, welke idioot heeft deze route voor me geklommen? Ik zoek wat en vind een randje waar ik als een gek aan begin te sleuren, want op je voeten staan kan je dan ook niet meer. Gelukkig vind ik dan de echte eindbak en klip het relais, mijn vreugde van de beklimming wordt teneergeslagen door de setjes die ik uit de grote overhang moet halen, maar uiteindelijk sta ik weer op de grond.
Ik kijk naar de zon en zie dat de dag nog maar net begonnen is, en denk: drie 8b´s moet ook gaan! Dus stap ik na een lange uitleg van een zwitser een 8b in die erg fysiek en klimhalahtig schijnt te zijn, en deze lukt flash, maar met de laatste krachten. Silvain zegt dat ik voor de vijf moet gaan, maar dat gaat niet meer lukken. Hij probeert een 8b+ die naam heeft erg moeilijk te zijn, en kann deze even later in de eerste poging klimmen. Hier zie ik voor het eerst hoe sterk hij wel is en waarom hij Biographie kan klimmen. Hij clipt wat meer en het ziet het net uit.
´s Avonds hebben we zwitsers en fransen op bezoek, en iedereen heeft bier meegenomen, wat ongeveer 25 cent per halve liter is... het wordt laat, dus slapen we ook de hele ochtend uit, en klimmen nog een laatste dagje. Wederom zeggen we 6b, maar wordt het 8b. voor Silvain de korte die ik eerder heb gedaan, die lohka noc irena heet, en voor mij wordt het marioneta, 8b/8b+, die ik in de eerste poging klim, maar niet heel tevreden mee ben, doordat het geen mooie route is, gehakte grepen en sleurpassen alom. In het laatste daglicht klim ik nog een 8a on sight, waar ik een stuk blijer van word: 7b met grote colo´s in het begin met als laatste pas de sleutel op twee kleine scheermesjes. Met een hoop geluk raak ik precies het eindrandje op de goeie plaats, waardoor ik er niet uit kom vliegen. Donker, afscheid
De volgende dag rijden we terug naar Kranj, waar ik nog een EYC moet klimmen, en Silvain houdt rustdag, die we beide nodig hebben: 6 zware klimdagen op rij doen geen goed voor het lichaam. De jeugdcup gaat moeizaam en ik wordt ziek. Tijd voor een einde aan dit te lange wedstrijdseizoen. Ik will mijn twee weken niet klimmen, en misschien wel de hele winter boarden...
|
