 |
Één dag Ceredo | februari 2005
Na een week zonder te klimmen in nederland te zijn geweest, ben ik eindelijk weer terug gekomen in innsbruck, waar het niet veel beter weer is dan in Nederland. Regen mist en kou maken het enigszins onmogelijk om de rots in te gaan, dus dat wordt nog een rustdag, wat niet slecht zou zijn voor mijn net verstuikte duim. Dan word ik opgebeld door een enthousiaste Fuzzy, die wel naar Italie heen en weer wil rijden, om een dagje te klimmen...
Samen met Katha, rijden we met de ouders mee van dé klimmende Mozart: David Lama, aka Fuzzy (omdat ie zo klein is en dus altijd foetsie).
We gaan naar Ceredo, een klimgebied in de buurt van arco, ongeveer twee en een half uur rijden, en meteen als we de brennerpas over zijn verandert de sneeuw in een stralend blauwe lucht, "waarom heb ik mijn korte broek vergeten", denk ik nog.
15 Tornanti en een hoop kaartspelen verder, rijden we een prachtige vallei ergens in de bergen binnen, waar normaal geen hond komt. Eén lastig klein wolkje ontneemt ons de warme zon, en dan is het ineens toch wel koud: 5 graad geeft de teller aan, "super Reibung" volgens Fuzzy.
Na 5 minuten lopen staan we onder een redelijk overhangende wand, met veel colo´s, die allen drijfnat zijn. Er zijn echter nog een hoop "droge" lijnen, en ik stap een opwarmroute in, terwijl een leeker zonnetje het zelfs toelaat het t-stirt uit te trekken. Zwaar veruurd en ijskoud, kom ik wat later beneden, en vraag me af of dit echt 7a + was, en ja, het blijkt echt zo te zijn. Met een sleutelpas op een modderige mono, is het een mooie, afwisselende route.
Fuzzy stuurt me in de 8a ernaast, "Spigolo del sole" die er aardig uitziet, en op mijn tandvlees weet ik door de verre passen op slopers en kleine randjes heen te komen, en even later sta ik vlak onder de ketting, en houden de grepen op. Eén full reach pas, en ik hang de roestige biner in.
Katha stapt er ook in en waar ik mijn armen uitstrek, wordt er gewoon voluit gesprongen naar de volgende afloper, en op de sleutelpas vindt ze een andere methode die mij onmogelijk had geleken: in 45 graden overhang vanuit een platte colo wegspringen naar eeen bi doigt. Met een paar keer blokken komt ze ook boven en later vraag ik haar verbaasd hoe ze de laatste pas heeft gedaan. "gewoon afzetten en hopen dat de eindbak goed was", krijg ik als antwoord. Fuzzy wandelt er met de goeie methode doorheen, maar we vinden het toch beide zwaarder dan 8a.
Na een een hoop pepernoten en drop gegeten te hebben, wat niet echt als lekkernij beschouwd wordt door de oostenrijkers, stap ik de 8b in die Fuzzy ooit al eens heeft gedaan: een begin met veeel colonettes en daarna een dak met 2 grote gaten erin. Ik heb geen zin in een on sight poging, dus werk ik er een kwartiertje in en vind een erg lollige methode voor het dak: in totaal 5 toe hooks en 2 hielen worden gebruikt, en hierdoor lijkt het niet heel moeilijk.
Onderhand waren er aardig wat wolken verzameld en de eerste spatten waren gevallen. Ik doe toch maar een poging, en blijk alles vergeten te zijn. Ondanks de koude rots en handen kom ik toch het hele dak door, maar kom er met grote verbazing boven de dakrand uit vliegen. Iedereen kijkt me verschrikt aan en ik kom er achter dat ik vanaf 20 meter vlak boven de grond geland ben, ik had van de 13 setjes er in totaal 6 ingehangen, en gelukkig hadden we goed bekekn welke ik over kon slaan.
Katha doet met wat tegenzin en vertwijfeling een poging in Spigolo en maakt alle sleutelpassen, behalve de laatste en komt met verkleumde vingers uit de verlossende bi-doigt glijden. Nu horen we de eerste donder en regent het onderhand pijpestelen, en we warmen ons bij een vuurtje, waar de gebakken bananen en nog meer pepernoten nog wat energie geven.
Ik doe gedwongen doordat de setjes eruit moeten nog een poging in mijn 8b en klim hem redelijk gemakkelijk uit, ondanks een zeer slechte en donkere klim. Op de sleutelpas hoor ik mijn duim knakken en bovenin zie ik de tredes niet meer en hijs me op de grepen omhoog. Ik bedenk me dat Fuzzy in deze storm nog de setjes uit zijn 8a+ moet halen, die hij eerder geprobeerd had, wat geen pretje gaat worden. In het pikkedonker, doet hij toch nog een poging met een hoofdlampje, en langzaam zie ik een flikkerend lichtje de overhangende pijler van 30 meter omhoog gaan, en even later is hij met helaas drie bloks boven gekomen, iets waarvan ik dacht dat het nooit mogelijk was geweest.
Nu moeten we het steile pad nog naar beneden, in de stromende regen. De hoofdlamp geven we aan de ouders van Fuzzy, en Katha rent vervolgens zonder licht met een rotgang de berg af, om zo droog mogelijk te blijven. Ik probeer haar te volgen, en al glijdend en vallend, komen we bij de auto aan, zonder sleutels, en moeten dus toch nog in de regen op de achterhoede met hoofdlamp wachten. Op de terugweg sneeuwt het keihard, en de volgende ochtend word ik door Katha uit bed gesleurd onder gemompel "schau mal ausi, du fauele sau", en ik zie een prachtig besneeuwd landschap door het raam. "nu is het rotsklimmen over en begint het snowboarden", denk ik nog voordat ik weer in bed plof.
|
